♥ Deepanjali ♥ Starting My New Life...........

टपरी

2008-05-08T22:53:00.000-07:00

सन्ध्याकाळची वेळ, सगळे जमायचो,
काँलेज सुटलेकी इकडेच यायचो,
वरती छत नाही, फ़टक्या भीन्ति, दोन चार तुटक्या बाकडी,
अश्या तुटक्या फ़ुटक्या विसाव्याच्या जागेला अम्ही 'टपरी' म्हणायचो.

पास, नापास तर कधि अभ्यासाला न्याय,
शेरो शयरी टवाळक्या तर कधी प्रेमचे अध्याय,
ह्या सगळ्या गोष्टिऩ्वर एकच उपाय,
सिगारेट का धुआ और उधार की चाय.

मुव्हि, नाटक, पिकनिकचे तर प्ल्यान बनवीले डिस्कोथेकचे,
कधि बर्थडे बम्प्चे तर अस्वाद घेतले कधि केकचे,
इथेच पराक्रम केलेत आम्ही पोरगी पटविण्याचे,
तर भान्डणात नकाशेही बदलीविलेत अनेकान्चे.

उन्हाळे, पावसळे,हिवाळे गेले,
आणी टपरी प्रेम आमचे वाढतच गेले,
पण एक दिवस टपरी सोडावी लागेल,
या विचाराने मन रडू लागले.

वेळ बदलला काळ बदलला, मीत्रान्चा आता साथ सुटला,
मनात इथली फ़क्त आठवण आहे,
आम्ही नसलो तरी काय झाले,
टपरी अजुणही तशीच सदाबहार आहे

अजुनही आठवतयं मला

2008-04-17T05:27:00.000-07:00

अजुनही आठवतयं मला
तो लिंबोणीच्या फांदीचा झुला
त्यावर बसून हसत म्हणायचीस..
"मुर्खा, बघतोस काय झुलव ना मला.."

अजुनही आठवतयं मला
तो तुला आवडणारा पाऊस
मला विसरून म्हणायचीस,
"पावसा, बघतोस काय चिंब भिजव ना मला.."

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारं ते फुलपाखरू
त्याकडे हात लांबवत म्हणायचीस..
"पाखरा, बघतोस काय तुझ्या पाठीवर घे ना मला"

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारं ते बेडकाच पोहणं
त्याला हुश्श करून म्हणायचीस..
"बेडका, पाण्याचा ठाव कुठे आहे सांग ना मला"..

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारं ते सोनचाफ्याच झाडं,
त्याला पाहुन लाजून म्हणायचीस..
"चाफ्या, माझ्या लग्नात तुझ्या फुलांची माळ घालीन त्याला.."

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारा तो बर्फाचा गोळा..
तो खाताना ओठांवरून जिभ फिरवत म्हणायचीस..
"गोळावाल्या, अजुन थोडासा गोड कर ना याला"

अन आजसुद्धा तु तशीच आहे,
हे पानीपुरी खाताना पाहीलं
अन तेव्हा माझं मन खरचं,
तुझ्या त्या छकुल्या कुशीला कवटाळत राहीलं.

मैत्रिचा हा नाजुक धागा दोघांनीही आता सांभाळायला हवा
मैत्रि एक धर्म...यास दोघांनीही पाळायला हवा
येणारे येतात अन जाणारे जातातही... मैत्रि सगळ्यांशीच होत नाही
मैत्रि सहज होवुन जाते ... करायची ठरवली तरी ती करता येत नाही
तुझ्या माझ्या मैत्रिला वय नाही...
म्हणुनच वाटतं...तुझ्या माझ्या मैत्रिला भय नाही

आलाय प्रेम

2008-02-14T04:41:00.000-08:00

आलाय प्रेम आणि विश्वासाचा हा उत्सव गुलाबी..
आनंदाचे इन्द्रधनु उमटो तुझ्या आयुष्याच्या नभी..

प्रेमाने सजो तुझे जीवन..
जसे पारिजातकाच्या सडयाने फुलते अंगण..

मिळो तुला ती नजर,जी करेल तुझ्या ह्रदयात घर..
साथ निभाव नेहमीच,नको करु दुनियेची फिकर..

गुलाब आणि गिफ्ट्स ही होतील जुने..
अंतकरणातून साद दे,जोड तू मने..

स्वीकार तू नकार ही,जे असेल तुझे..ते तुला मिळेलही
ऐक पण..
'प्रेम दिन' जरी एक दिवसाचा..
'ख-या' प्रेमाचा उत्सव जीवनभराचा..

एक तरी मैत्रीण असावी

2007-12-20T01:10:00.000-08:00

एक तरी मैत्रीण असावी
बाईकवर मागे बसावी
जुनी हीरो होंडा सुद्धा मग
करिझ्माहून झकास दिसावी !

एक तरी मैत्रीण असावी
चारचौघीत उठून दिसावी
बोलली नाही तरी निदान
समोर बघून गोड हसावी !

एक तरी मैत्रीण असावी
कधीतरी सोबत फिरावी
दोघांना एकत्र पाहून
गल्लीतल्या सगळ्या पोरांची जिरावी !

एक तरी मैत्रीण असावी
जिच्याशी निर्मळ संवाद असावा
कधीतरी छोट्या भांडणाचा
एखादाच अपवाद असावा..

एक तरी मैत्रीण असावी
आयुष्याच्या अनोळखी वळणावर
तुमच्या व्यथा वेदनांवर
तिने घालावी हळूच फुंकर..

एक तरी मैत्रीण असावी
जिच्या मैत्रीत विश्वास रुजावा
तुमचासुद्धा खांदा कधी
तिच्या दुःखाने भिजावा..

एक तरी मैत्रीण असावी
चांदणीसारखी मैत्रीच्या आकाशात
मित्रांचे दिवे मावळले म्हणजे
चालावं पुढे तिच्याच प्रकाशात...

आता कुठॆ सुरवात ही झाली

2007-10-25T06:00:00.000-07:00

आता कुठॆ सुरवात ही झाली.................
मानात नकार आणि ऒठावर हॊकार
वॆळ पडली कि घॆतलि माघार
जगाची कॆली त्यानॆ रित स्विकार

हॊतॆ गाठायचॆ यशाचॆ शिखर
सुरु झाली त्याचि धडपड,
गॆला जीव कुणचा न कॆली फिकर

हॊती त्यास कुणाचि परवा
न राहिलॆ जगाचॆ भान
जिंकित गॆला तॊ नॅहमिच
चढला मग त्यास गुमान

पादाक्रांत करीत गॆला एक एक टप्पा
प्रॅमाच्या झाल्या नुसत्याच गप्पा
वापरलॅ त्यानॆ तिलाही नॅहमी
प्रॅमाच्या हॊता डाव फसवा

म्हणतात प्रॆम आंधळॆ असतॆ
तिहि कुठॆ अपवाद हॊती
सवॅ काहि दॆऊनि
राहिली रीत्या हाती

कळाली तीलाहि जगाचि रित
शॆवटचा डाव तिनॆ खॆळिला
उत्तुंग शिखराचा मॊह त्यालाही पडला

लाविलॆ पणास सवॅ,खॆळली शॆवटचि बाजि
कळायला झाला उशीर गमावलॆ सवॅ काहि
हपापलॆलॆ चॆलॆहि माग दुर झालॆ
हॊती आता खरी परिक्शा

मनातुनि आवाज आला
दिली साद मग त्यानॆ तीला,
नॆहमी प्रमाणॆ ती आलि
घॆउनि हातात हात म्हणालि
आता कुठॆ सुरवात ही झाली

आज वेळ नाही....

2007-10-11T23:52:00.000-07:00

आज वेळ नाही....
अमाप सुख आहे सगळ्यान्च्याच
पदरात पण ते अनुभवयला
आज वेळ नाही.....

आईच्या अन्गाईची जाणिव आहे
पण आईला आज
'आई' म्हणायलाच वेळ नाही.....

सगळी नाती संपवुन झालीत
पण आज त्या नात्यान्ना
पुरायलाही आज वेळ नाही.....

सगळ्यान्ची नाव मोबाईल मध्ये सेव आहेत
पण प्रेमाचे चार शब्द
बोलायलाही आज वेळ नाही.....

ज्या पोराबाळान्साठी मेहनत दिवस-रात्र करतात
त्यान्च्याकडे क्षणभर
बघायलाही आज वेळ नाही....

सान्गेल कोण कशाला दुस-याबद्द्ल
जेव्हा ईथे स्वतःकडेच
बघायला वेळ नाही......

डोळ्यावर आलीये खुप झोप
पण आज कोणाकडे
झोपयलाही वेळ नाही.....

ह्रुदयात वेदनान्चा पुर वाहतोय
पण त्या आठवुन
रडायलाही वेळ नाही....

परक्यान्ची जाणिव कशी असेल
जर ईथे आपल्याच माणसान्साठि वेळ नाही...

आयुष्यात पुढे जाण्यासाठी चाललेल्या
या संघर्षात जरा माग वळुन
पहायलाही वेळ नाही........

अरे जीवना तुच सान्ग
जगण्यासाठीच चाललेल्या या धावपळीत
जगायलाच आज वेळ का नाही?

मैत्री ठरवून होत नाही

2007-10-06T04:15:00.000-07:00

मैत्री ठरवून होत नाही हाच मैत्रीचा फ़ायदा आहे,

मैत्रीला कुठले नियम नाहीत हा मैत्रीचा पहिला कायदा आहे....

मैत्रीची वाट आहे कठिण पण तितकीच छान आहे,

आयुष्याच्या कुडीचा मैत्रीच तर प्राण आहे....

मैत्रीमध्ये जरुरी नाही दररोजची भेट,

ह्रदयाचा ह्रदयाशी संवाद असता थेट....

तुझी-माझी मैत्री म्हण्जे आयुष्याचा ठेवा,

मुखवट्यांच्या गर्दीमधला खात्रीचा विसावा

कधी कधी ओळख अलगदपणे मैत्रीमध्ये बदलते

2007-10-03T03:06:00.000-07:00

कधी कधी ओळख अलगदपणे मैत्रीमध्ये बदलते,
गप्पा रंगतात, वादही होतात, नवे नाते उमलते....
गाण्याची एखादी मैफल जशी उत्तरोत्तर रंगत जाते,
तशीच ही मैत्री आयुष्याला संगीतमय करत राहते....
अशा मैत्रीला नियमांचे अन अटींचे बंध नसतात,
चेहरे दिसले नाही तरी मनं मात्र नक्की दिसतात....
आपली मैत्री अशीच आहे कायम मनात जपण्यासारखी,
चिरकाळ आनंद देणाऱ्या गोड सुरेल गाण्यासारखी

बोलायच खुप असत मला

2007-09-30T22:21:00.000-07:00

बोलायच खुप असत मला
पण बोलणं मात्र जमत नाही.......
दुखवल जात आम्हाला
दुखवता आम्हाला येत नाही.....
खोट खोट हसता हसता
रडता मात्र येत नाही............
दुःखात सुख अस समजता
दुःख ही फिरकत नाही...........
बरोबर बरेच असतात
पण एकटेपणा काही सोडत नाही........
चार शब्द सांगतो
पण कोणी ऐकतच नाही............
ज्यांना आम्ही मित्र मानतो
मित्र ते आम्हाला समजतच नाहीत

काही माणसे असतात खास,,,

2007-09-28T02:46:00.000-07:00

काही माणसे असतात खास
जि मैत्रीने खांद्यावर हात टाकतात,
दुःख आले जिवनात तरीही
कायम साथ देत राहातात.

काही माणसं मात्र
म्रुगजळाप्रमाणे भासतात,
जेवढे जवळ जावे त्यांच्या
तेवढेच लांब पळत जातात.

काही माणसे ही गजबजलेल्या
शहरासारखी असतात,
गरज काही पडली तरच
आपला विचार करतात,
बाकीच्या वेळी ति सारी नाती विसरतात
काही हवे असेल स्वतःला तर तुम्हाला मित्र मित्र करतात.

मात्र काही माणसं ही
पिंपळाच्या पानासारखी असतात,
जाळी झाली त्यांची तरी मनाच्या
पुस्तकात आयुष्यभर जपून ठेवाविशी वाटतात.

प्रेमात पडलं की

2007-09-26T23:56:00.000-07:00

प्रेमात पडलं की सारेच जण
कविता करायला लागतात
खरं सांगायचं तर थोडसं
वेड्यासारखंच वागतात.

यात काही चुकीचं नाही
सहाजिकच असतं सारं
एकदा प्रेमात पडलं की
उघडू लागतात मनाची दारं

मनातल्या भावना अलगद मग
कागदावरती उतरतात
डोळ्यांमधील आसवंसुद्धा
शब्द होऊन पसरतात

रात्रंदिवस तिचेच विचार
आपल्याला मग छ्ळू लागतात
न उमजलेल्या बरयाच गोष्टी
तेव्हा मात्र कळू लागतात.

डोळ्याशी डोळा लागत नाही
एकाकी रात्री खायला उठतात
ओठांपाशी थांबलेले शब्द
कवितेमधून बाहेर फुटतात

गोड गोड स्वप्नं बघत मग
रात्र रात्र जागतात
प्रेमात पडलं की सारेच जण
कविता करायला लागतात......

जय महाराष्ट्र

2007-09-25T23:23:00.001-07:00

विदेशी कपडे घातले तरी
हृदय अजून मराठी आहे
तोडून तुटत नाहीत
या मजबूत रेशीम गाठी आहेत

पिझा, बर्गर खाल्ल्यावरही
पोट पुरणपोळीच मागतं
ईंग्रजी पुस्तकं वाचली तरी
मन मराठी चारोळीच मागतं

मात्रुभूमि सोडली की
आईपासून दूर गेल्यासारखं वाटतं
भाषा सोडली की
अस्तित्व हरवल्यासारखं वाटतं

वडाची झाडं मोठी होऊनही
परत मात्रुभूमिकडे झुकतात
कितीही दूर गेलं तरी
पाय परत मात्रुभूमिकडेच वळतात

काहीही बदललं तरी
हृदय अजून मराठी आहे
तोडून तुटत नाहीत
या मजबूत रेशीम गाठी आहेत
========================
वाघाच्या जबड्यात घालूनी हात
मोजती त्याचे दात
हीच मराठ्यांची जात
जय महाराष्ट्र
========================

अशा या बायका!

2007-09-19T23:50:00.000-07:00

* तुम्ही त्यांची स्तुती केलीत,
तर म्हणतात, तुम्ही खोटारडे आहात

* तुम्ही स्तुती केली नाहीत,
तर म्हणतात, मेल्याला माझं कौतुकच नाही

* तुम्ही बोलू लागलात,
तर म्हणतात, गप्प बसा, माझं ऐका

* तुम्ही गप्प बसलात,
तर म्हणतात, मुखदुर्बळच आहे आमचं ध्यान

* तुम्ही योग्य वेळ साधून मुका घेतलात,
तर म्हणतात, जरा सभ्यपणे वागा

* तुम्ही योग्य वेळ साधली नाहीत,
तर म्हणतात, असा कसा हा नेभळटराव

* तुम्ही त्यांचं सगळं ऐकलंत,
तर म्हणतात, होयबा बनू नका

* तुम्ही ऐकलं नाहीत, तर म्हणतात,
जर्रा समजून घेत नाहीत मला

* तर अशा या बायका...
यांच्याबरोबर जगणं कठीण...
आणि... ...
त्यांच्याशिवाय जगणं...
.
.
.
.
त्याहून कठीण!!!

मैत्री

2007-09-12T06:25:00.000-07:00

मैत्री करणारे खूप भेटतील
परंतू निभावणारे कमी असतील
मग सांगा, खरे मित्र कसे असतील?

कधी भांडणाची साथ, कधी मैत्रीचा हात
कधी प्रेमाची बात, अशी असते निस्वार्थ मैत्रीची जात

या मैत्रीचा खरा अर्थ केव्हा कळतो?
नेत्रकडा ओलावल्या अन शब्द ओठांवरच अडखळला
मित्र या शब्दाचा अर्थ तो दूर गेल्यावर कळला

आपल्यावर जीवापाड प्रेम करणारं
सुख-दु:खाच्या क्षणी आपल्या मनाला जपणारं
जीवनाला खरा अर्थ समजावणारं
अशी असते ती मैत्री

बा॓लताना जरा सांभाळून...

2007-09-06T05:59:00.000-07:00

बा॓लताना जरा सांभाळून...
शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓,
फरक फक्त एवढाच की,
तलवारीन॓ मान तर,
शब्दांनी मन कापल॓ जात॓
जरी तलवारीच्या जखम॓तून रक्त
आणि शब्दांच्या जखम॓तून अश्रू...
य॓त असल॓ तरी,
दा॓घांपासून होणारी व॓दना मात्र सारखी असत॓.
म्हणून सांगतो शब्द जरा सांभाळून...
शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓
शब्दच माणसाला जोङतात आणि
शब्दच माणसाला तोङतात
ह॓ शब्दच आह॓त, त॓ कधी रामायण
तर कधी महाभारत रचतात
तुझ्या एका शब्दावर माझ॓ सर्वस्व अवलंबून आह॓
तुझ्या एका शब्दावर माझ॓ हसण॓
तर, तुझ्या एका शब्दावर
माझ॓ रडण॓ अवलंबून असत॓.
म्हणून म्हणतो शब्द जरा सांभाळून...
शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓...

Marathi Shayari ( Naughty )

2007-09-05T00:04:00.000-07:00

स्वप्नातल्या गाठीभेठी

2007-09-04T05:05:00.001-07:00

कधिकाळी जुळलेल्या स्वप्नातल्या गाठीभेठी
आज आठवणी होऊन सामोर्‍या आल्या
थोडेसे पाणी या कोरडया डोळयात
पण बराचसा आधार मनात देऊन गेल्या

आज त्यांना मी काहीच नं बोलता जाऊ दिले
मनातं नसतानाही ओघळणारे अश्रू पाहू दिले
आता मात्र चित्र माझ्या जीवनाचे आज पुन्हा एकदा सजवतो
आणि साज म्हणून या आठवणींनाच रंगं बनवीन म्हणतो

आठवतात ते दिवस अगदी कालच घड्ल्यासारखे
दोघचं घडवत होतो शिल्प स्वप्नांचे जणू जिवंत असल्यासारखे
स्वप्नांच्या छायेत आज पुन्हा एकदा विसावतो
आणि शीतल म्हणून या आठवणींनाच सावली बनवीन म्हणतो

देहभांन विसरायचे ते दिवस होते पावसाचे
हातात हात गुंफून फुलताना एकरुप होवून झुलायचे
ओल्याचिंब गारा आज पुन्हा एकदां वेचतो
आणि ओल्या म्हणून या आठवणींनाच सरी बनवीन म्हणतो

त्या दिवसांनी दिली कष्टाला स्फूर्ती, यशाला आनंदाची आसवे
चार गूंज मायेचे उन्हात चांदणे शिंपडल्यासवे
अनुभवण्या स्पर्शही आज पुन्हा एकदां धजतो
आणि ऊब म्हणून या आठवणींनाच कुस बनवीन म्हणतो

नसले उद्या सोबत्त कोणी तरी नसतील आठवणी सर्वस्व
वेदनेतले सुख शोधत असेल विवेकाचे वर्चस्व
आयुष्याचे आव्हान आज पुन्हा एकदां स्वीकारतो
आणि ध्येयं म्हणून या आठवणींचे अस्तित्वच नाकारीन म्हणतो...........
आणि ध्येयं म्हणून या आठवणींचे अस्तित्वच नाकारीन म्हणतो............

बघ माझी आठवण येते का??

2007-09-04T05:05:00.000-07:00

बघ माझी आठवण येते का??
मुसळधार पाऊस......
ऑफिसच्या खिडकित उभी राहून पहा...
बघ माझी आठवण येते का..
हात लांबव तळहातावर घे पिसीचे कीबोर्ड.
इवलासा मेल वाचून बघ...
बघ माझी आठवण येते का????

वाऱ्याने उडनारे फाईल मधले पेपर्स सांभाळुन ठेव.
डोळे मिटुन घे.तल्लीन हो.
नाहीच आठवल काही तर मेल चेक कर.
इनबॉक्स वर ये.तो भरलेला असेलच.
मग वाचू लाग.
माझे कंटाळवाणे फ़ॉरवर्ड वाचुन घे.
वाचत राहा मेल संपेपर्यंत.
तो संपनार नाहीच.
शेवटी मेल बंद कर.डिलीट करु नकोस.
फ़ॉरवर्ड करु नकोस.
पुन्हा त्याच इनबॉक्स वर ये.
आता दुसऱ्या मेलची वाट बघ.
बघ माझी आठवण येते का???.

घड्याळात पाच वाजतील.
तुला निघायची घाई असेल.
तितक्यात एक मेल येईल.
तू तो इच्छा नसतानाही उघडून बघ.
तो विचारील तुला मेल न करण्याचे कारण.
तु म्हण सर्व्हर डाऊन होता.
मग थोडे मेल फ़ॉरवर्ड कर..तुही वाच.
तो पुन्हा फॉरवर्ड करेल.
तू तो डीलीट कर.
एखादी कविता वाच.
बघ माझी आठवण येते का???

मग निघायची वेळ होईल.
तो म्हणेल काळजी घे स्व:ताची..,
मग तुही तसेच लिही.
मेल मागून मेल येतील.
फॉरवर्ड मागुन फॉरवर्ड होतील.
शेवटी सगळे डीलीट कर.
बघ माझी आठवण येते का???

ती - पहिल्या प्रेमाची संहिता

2007-09-04T03:08:00.000-07:00

आज़ तुझा वाढदिवस. गेली चार वर्षे आज़च्या दिवशी मी तुझ्यापे़क्षाही जास्त आनंदित असायचो. आज़ही आहे. फोनवरून शुभेच्छा देणं, एस एम एस करणं, आणि वर्गात भेटल्यावर पुन्हा शुभेच्छा देणं... वेडेपण वाटायचं सगळं. आज़ फोन करायचा म्हटला, तर नंबर दिलेला नाहीस; मेल केला, तर उत्तर देशील की नाही माहीत नाही. खरंच का एका वर्षात सगळं इतकं बदलून ज़ातं?
आज जेव्हा मी हे सगळं स्वत:शी बोललो, तेव्हा वाटलं, का बरं हा खुळेपणा माझ्याकडून वारंवार होतोय? पण या मुलीने माझ्या आयुष्यावर उमटवलेला ठसाच असा आहे, की तो पुसला ज़ाणं शक्यच नाही; आणि हे मला चांगलंच माहीत आहे. देवाने मला अशा प्रकारे बनवलं आहे, की मनातल्या भावना ज़शा आहेत तशाच आणि पूर्णपणे व्यक्त केल्याशिवाय मला स्वस्थता लाभत नाही. मग त्यावेळी या सगळ्याचा सारखा सारखा विचार करून काय़ मिळणार आहे, काय़ बदलणार आहे, बाज़ूला ढीगभर अभ्यास पडलाय, प्रॉजेक्ट्स पडलीयेत, संशोधन पडलंय त्याचं काय करायचं, असे व्यावहारीक विचार माझ्या डोक्यात येत नाहीत. गंमत म्हणजे मला या व्यवहाराची अपरिहार्यता आणि आत्यंतिक महत्त्व दोन्ही कळतं; पण हे व्यवहार यशस्वी होण्यासाठी आवश्यक असणारं भावनिक चातुर्य माझ्याकडे आहे की नाही, असा प्रश्न पडून ज़ातो. आणि हिच्यापुढे तर माझं स्वत:चं अस्तित्त्वच मी विसरून ज़ात असे; हे सगळे प्रश्न तर साधे व्यावहारीक प्रश्नच आहेत, बाकी काही नाही.
असं काय आहे हिच्यात ज्यामुळे मी हिच्याकडे आकृष्ट झालो? केवळ गोडगोजिरं रंगरूप, बोलके डोळे नि लोभसवाणं हसू, साधाभोळा मनमिळावू स्वभाव? फक्त इतकंच नाही, तर बरंच काही. ती मला एक माणूस म्हणून आवडते. हिचं केवळ बाह्यरूप किंवा एखादा विशिष्ट गुणविशेष यांच्या प्रेमात मी कधीच नव्हतो. मी प्रेम केलं तिच्या माणूस असण्यावर. तिच्या फक्त गुणांवरच नाही, तर दोषांवरही. अंतर्बाह्य. तिनं मला बदललं. अप्रत्यक्षपणेच. केवळ ती दुखावली जाऊ नये, म्हणून मी माझ्या हट्टी स्वभावात सुधारणा करण्याचे प्रयत्न केले. संयमात म्हणा किंवा संयमित वागण्यात लक्षणीय वाढ केली. या सगळ्याचा मला माझ्या व्यक्तिमत्त्व विकासासाठी एकूण फायदाच झाला. माझ्यातल्या कलागुणांची ज़ोपासना व्हायला किंवा सकारात्मक वृद्धी व्हायला तिचं आज़ूबाज़ूला असणं कारणीभूत होतंच. माझ्यातलं संगीत तिच्या श्रवणभक्तीसाठी आणि तिने वाजवलेल्या टाळ्या ऐकण्यासाठी खुलायचं. माझ्यातल्या अभिनेत्याबरोबर तिच्यातल्या अभिनेत्रीची ज़ोडी छानच ज़मायची. तिने माझी चित्रं बघितली नाहीत अज़ून म्हणून! नाहीतर माझ्या चित्रांमध्ये तिचे रंग तिला नक्कीच दिसले असते. मी लिहिलेल्या कवितांमधून सुद्धा शब्द बनून तीच उतरायची. आज़ही माझ्या गझलांमधून ती मला भेटतच असते.
काय आहे इतकं तिच्यात? आपल्या वागण्याबोलण्याने, स्वभावाने, कृतीने आणि केवळ आज़ूबाज़ूला असण्यानेच इतरांना प्रेरित करणारी अजब जादू आहे. योग्य प्रकारे उत्तेजित केल्यावर नि पुरेसा विश्वास निर्माण केल्यावर आपले म्हणणे स्पष्टपणे मांडण्याची हातोटी आहे. चिकित्सक, अभ्यासू वृत्ती आहे. मेहनती स्वभाव आहे. मित्रपरिवाराबरोबर मौज़मजा करण्यात, छान वेळ घालवण्यात तर ती पुढे असतेच, पण जिकडे या सगळ्याला आवर घालून अभ्यास किंवा तत्सम आवश्यक कामं उरकायला पाहिज़ेत, तिकडे त्यानुसार वागण्याचं कसबसुद्धा आहे. सांघिक वृत्ती आहे. पण...
... आत्मविश्वास हवा तितका प्रबळ नाही. इतरांचे वरकरणी साधेसोपे वाटणारे, पटणारे मुद्दे चटकन मान्य करून त्यामुळे प्रभावित होण्याचा काहीसा बुज़रेपणा आहे. तिची काहीशी अशक्त निर्णयक्षमता हा त्याचाच परिणाम असावा. स्वतंत्र विचार करण्याची क्षमता नाही, असे नाही; ती अधिक सक्षम होणे गरज़ेचे आहे. कोणताही माणूस परिपूर्ण नसतो. तीही नाही आणि मीही नाही. मात्र ती आयुष्यभरासाठी माझी ज़ोडीदार होणं माझ्या तसेच तिच्या गुणवृद्धीसाठी आणि दोष दूर करण्याच्या दृष्टीने नेहमीच हितावह ठरणार आहे, अशी माझी खात्री होती. आयुष्यभर तिच्याकडून प्रेरणा घेणं आणि तिचा स्वत:पेक्षा जास्त, जिवापाड सांभाळ करणं ही परस्परपूरक उद्दिष्टं आमच्या आनंदी सहजीवनाचं बीजारोपण करतील, अशी भाबडी आशा मला दिसली. माझी तिच्यातली भावनिक गुंतवणूक कदाचित याचंच फलित असावी. रंगवलेली कित्येक स्वप्नं हा त्याचा परिपाक. आणि तिलाच आयुष्यभराच्या ज़ोडीदाराच्या भूमिकेत पाहणं, ही माझ्या प्रेमाची फलश्रुती.
मात्र जितक्या तीव्रतेने मी तिच्यात स्वत:ला गुंतवलं त्याच्याशी मिळत्याज़ुळत्या किंवा त्याहून जास्त तीव्र भावना तिच्या बाज़ूने नव्हत्या, नाहीत. आणि हे तिने मला जेव्हा सांगितलं तेव्हा मी स्वत:ला वेळीच सावरण्याच्या खूपच पलीकडे गेल्याची ज़ाणीव झाली. परिणामी आज़ही प्रसंगी मी माझ्या दैनंदिन व्यवहारांपेक्षा तिच्यातच जास्त अडकल्याचा पुसटसा भास होऊन ज़ातो. मला खरं तर ती हे आधीच सांगणार होती; पण अभ्यास, परीक्षा, अभ्यासेतर सांस्कृतिक नि तांत्रिक कार्यक्रम आणि दैनंदिन धबडग्यात हे मोकळेपणाने बोलायचा वेळच नाही मिळाला. एकच गोष्ट चांगली झाली की जे वास्तव आहे ते स्पष्टपणे समोर आल्याने अधिक स्वप्नरंजन करण्यात नि स्वत:ला त्यात गुरफटून घेण्याची वेळच आली नाही. खंत एकाच गोष्टीची वाटते, की हे सगळं तिने मला प्रत्यक्ष भेटून सांगितलं नाही. इकडे येण्यापूर्वी तिला डोळे भरून पाहून घ्यायची नि ती अविस्मरणीय संध्याकाळ कॉफ़ीचे घुटके घेत निवांत घालवण्याची संधी तिने मला का दिली नाही, याचं उत्तर काही सापडत नाही. तिला तिचा नकार स्पष्टपणे आणि त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे मोकळेपणाने, नि:संकोचपणे मांडता यावा, केवळ म्हणूनच मीही प्रत्यक्ष भेट टाळली. मी खिन्न मनानं उच्च शिक्षणासाठी अमेरिकेला चाललोय, हे तिच्याने बघवलं नसतं, असं म्हणाली; पण त्यात कितपत तथ्य होतं, की प्रत्यक्षपणे बोलणं तिला अवघड गेलं असतं म्हणून टाळलं?...अनेक अनुत्तरीत प्रश्न. माझं पहिलंच आणि शेवटचं प्रेम आमच्या मैत्रीच्या आड तरी यायला नको, असं मनापासून वाटत होतं; पण मंदावलेला संपर्क, मेलला उत्तर न पाठवणं, बदललेला दूरध्वनी क्रमांक न कळवणं, या सगळ्यातूनही मला माझी उत्तरं शोधता येऊ नयेत, इतका मठ्ठपणा माझ्यात कसा काय आला, याचंच आश्चर्य वाटतं :) ती दुसऱ्या कुणामध्येतरी अडकल्याचं कळल्यावर त्या नशीबवान "दुसऱ्या"बद्दल किंचितसा हेवा वाटला खरा, पण तिचा आनंद ज़र त्यातच आहे, तर माझ्यासाठीही तिच्या आनंदापेक्षा दुसरी महत्त्वाची गोष्ट दुसरी नाही. ती सदासर्वदा आनंदी, सुखीसमाधानी राहो, अशी प्रार्थना मी दररोज़च करतो.
आज़ तिचा वाढदिवस. मी पाठवलेलं शुभेच्छापत्र तिला मिळालं की नाही, तिने ते पाहिलं की नाही, माझा मेल तिने वाचला की नाही, काही माहीत नाही. मी आपलं नेहमीसारखं take care and be in touch लिहून मोकळा झालोय :D आणि त्याचबरोबर खुळ्यागत माझ्या वाढदिवसादिवशी तिने मला का म्हणून मेल पाठवला असेल, याचा विचारही करतोय (उगीचंच!)
कितीही काही झालं, तरी शेवटी हे फुलपाखरूसुद्धा माझं स्वत:चंच. जिवापाड ज़पलेलं, त्याच्यावर स्वत:पेक्षा जास्त प्रेम केलेलं. अनेक अविस्मरणीय रंग बोटांवर सोडून अलगद उडून गेलेलं. कदाचित पुन्हा न फिरकण्यासाठीच! त्याला पाहिलं, की किशोरकुमारचे शब्द कानात धिंगाणा घालतात -

तेरे बिना ज़िंदगी से कोई शिकवा तो नही
तेरे बिना ज़िंदगी भी लेकिन जिंदगी नही
माझ्याच एका गझलेतील काही ओळी यावेळी आठवल्याशिवाय राहत नाहीत -
गर्दीत आठवांच्या झाले उदास जीणे
विसरू कसा तुला मी? थांबेल श्वास घेणे
तू एकदा नव्याने ये ना मिठीत माझ्या
मी लांबवीन माझे मजलाच त्रास देणे

मराठी मुलगी

2007-09-04T02:34:00.000-07:00

company मधे अनेक mod मुली असतात,
पण जी गोड लाजते,
ती मुलगी मराठी असते.

company मध्ये मुली short top घालतात.
पण जी पाठ दिसू नये म्हणून top खाली ओढते,
ती मुलगी मराठी असते.

company मध्ये मुली jeans घलुन येतात,
पण जि jeans बरोबर पायात पैजण घालते,
ती मुलगी मराठी असते.

कंपनीमधे अनेक मुली असतात
पण वात्रटपणा केल्यावए कानाखाली वाजवते
ती मुलगी मराठी असते

कॉलेजमधे अनेक मुली असतात
स्वतःच्या नोट्स सहज दुसरयाला देते
ती मुलगी मराठी असते

शॉपींगलाही अनेक मुली जातात
खर्चाचा विचार करुन फ़क्त कानातलं घेऊन येते
ती मुलगी मराठी असते

Sparsh

2007-08-20T02:01:00.000-07:00

Prem Preyasi

2007-08-16T23:17:00.000-07:00

Prem

2007-08-16T00:32:00.000-07:00

आई, तू आहेस म्हणूनचं माझ्या

2007-08-11T05:39:00.000-07:00

आई, तू आहेस म्हणूनचं माझ्या
अस्तित्वाचं इथे नांदणं आहे
संस्कारांच्या असंख्य चांदण्यांनी
हृदयाच्या आभाळभर गोंदणं आहे

आई, तुझ्या रागवण्यातही
अनूभवलाय वेगळाच गोडवा
तुझ्या मायेच्या नित्य नव्या सणात
फिका पडतो दसरा नि पाडवा

आठवतं तापाने फणफणायचो तेव्हां
तू रात्रभर कपाळावर घड्या घालायचीस
सर्वत्र दिवे मिणमिणू लागायचे, तरी
तुझ्या डोळ्यातली ज्योत एकटीच लढायची

एकदा जरासं कुठे खरचटलो
आई, किती तू कळवळली होतीस
एक धपाटा घालून पाठीत
जख्मेवर फुंकर घातली होतीस

जख्मं ती पुर्ण बुजली आता
हरवून गेली त्यावरची खपली
तो धपाटा, ती फुंकर, ती माया
ती हरेक आठवण मनात जपली

आई, किती ते तुझं निस्वा:र्थ प्रेम
हृद्याच्या किती कप्प्यात साठवू मी
कितींदा नव्या हृदयाचा संदेश
देवाकडे क्षणाक्षणाला पाठवू मी

आई, हजार जन्म घेतले तरी
एका जन्माचे ऋण फीटणार नाही
आई, लाख चुका होतील मज कडून
तुझं समजावनं मिटणार नाही

आई, करोडोंन मध्ये जरी हरवलो
तरी तू मला शोधून काढशील
आई, तुला एकदाच हाक दिली
तरी अब्जांनी धावून येशील

आज माझं मन मला म्हणालं

2007-08-01T05:06:00.000-07:00

आज माझं मन मला म्हणालं
चल दोघ सागरतटी जाऊया
ती नसली तर काय झालं
आपण दोघंच प्रेमळलाटी वाहुया
निर्मळ लाटा निरखत
बेधुंद गाणी गाऊया

आज माझं मन मला म्हणालं
चल सागरतटी जाऊया
तु गहीरा की हा सागर गहीरा
आज दोघांची परीक्षा घेऊया
रात्रभर थांबुन आपणही
चांदण्याच्या संगतीने लहरी
चंद्रावर पहारा देऊया

आज माझं मन मला म्हणालं
चल सागरतटी जाऊया
तुझ्या आसवांची या
लहरींशी झुंज लाऊया
कोण जिंकतय कोण हरतय
आज दोघांची ताकद पाहुया
पाऊस बरसला जरी आता वेदनेचा
घाबरु नकोस तु मैत्रीची वळचण
आपण कुठंतरी शोधुया

तुझ मन, माझ मन

2007-07-20T00:06:00.001-07:00

तुझ मन, माझ मन एकमेकांशी जुळु दे, मैत्री नावाचं नवं नातं मनी आपल्या रुळू दे.... मैत्री तुझी माझी.... तुझ्या मनाला मझ्या मनाचा रस्ता छान कळू दे मैत्रीच्या नात्याने दोघांचीही मग ओंजळ पूर्ण भरुदे.... नातं मैत्रीचं मैत्री म्हणजे तुझ मन आपोआप मला कळण मैत्री म्हणजे माझ्या मनाचं नातं तुझ्या मनाशी जुळणं.... मैत्री.... मैत्री म्हणजे, आपल्या विचांरात सतत कुणीतरी येण असतं मैत्री म्हणजे, न मागता समोरच्याला भरभरुन प्रेम देण असतं.... गंध मैत्रीचा...... मैत्रीचं नातचं नाजूक फुलासारखं अलगत फुलणारं आणि एकदा फुलुन आल की जन्मभर गंध देत झुलणारं....... मित्र... केव्हातरी,कुठेतरी मन होत हळूवारं मित्राकडे उघडतं मगं आपल्या भावनांच दार आपण होत जातो भरुन भरुन व्यक्त समोरची व्यक्ती ऎकत असते तेव्हा आपलच म्हणणं फक्त सलाम मैत्रीला..... मैत्री या शब्दावरचं माझं मनापासून प्रेम आहे आणि तुझसुध्दा अगदी माझ्यासारखं सेम आहे.... बात मैत्रीची... तुझ्याशी मैत्री म्हणजे वेगळीच बात आहे, कारण.. सुख आणि दुःखात आपल्या दोघांची साथ आहे....... चांदण मैत्रीचं... मैत्रीचं

आयुष्यात प्रेम करायचय मला..

2007-07-20T00:05:00.001-07:00

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥
आयुष्यात प्रेम करायचय मला..

दुर कुठेतरी समुद्र किनारी हातात हात घालून बसायचय मला,
आकाशातील तारकांकडे बघताना भविष्याचे हितगुज करायचय मला...

माझ्या मांडीवर डोके ठेऊन तिला झोपी गेलेल पहायचय मला,
तिच्या शांत चेहऱ्याकडे पहाताना स्वतःशी स्मित करायचय मला...

तिच्या सोबत थोडं दुष्टपणे वागुन तिला रागाने लालबुंद करायचय मला,
तिची आसवे पुसता पुसता पटकन मिठीत घ्यायचय मला...

आयुष्यतील माझं शिखर तिच्या सोबतीने चढायचय मला,
शिखरावर पोहोचताना माझ्या सोबतीचा आनंद तिच्या डोळ्यांतून व्यक्त झालेला अनुभवायचाय मला...

ती माझ्यापासून दूर जात आसताना ती नसल्यामुळे होणाऱ्या वेदनांना डोळ्यांवाटे मुक्त करायचय मला,
तिच्या सोबत माझे आयुष्य झऱ्याप्रमाणे अवखळ जगायचय मला...

आयुष्यात प्रेम करायचय मला....
♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

तुझ्या मैत्रीची सावली....

2007-07-20T00:01:00.000-07:00

तुझ्या मैत्रीची सावली....
सावली...
तुझ्या चेहऱ्याची सदैव दिसे नजरेत मला
सावली...
तुझ्या शब्दांची सदैव आठवे भुतकाळ मला
सावली...
तुझ्या हाताच्या स्पर्शाची सदैव जाणवे खांद्यावर मला
सावली...
तुझ्या एका हाकेची सदैव धिर दीई मला
सावली...
तुझ्या हास्याची सदैव हसवी मला
सावली...
तुझ्या सुखाची सदैव आनंदात ठेवी मला
सावली...
तुझ्या दुःखाची सदैव अश्रु देई मला
सावली...
तुझ्या अस्तित्वाची सदैव सोबत नेई दुर मला....
आनंदाचे सारे क्षण एकमेकांकडे हसत बघताना
आयुष्यातले सारे क्षण तुझ्या मैत्रीच्या सावली सोबत जगताना

मैत्री ही मोठी अजब चीज आहे

2007-07-19T05:28:00.000-07:00

मैत्री ही मोठी अजब चीज आहे. कधी एका शहरात राहून किंवा अगदी एका इमारतीमधेही राहूनही ओळख ' हाय हलो' च्या पुढे सरकत नाही. कधी समोरासमोर बसून प्रवास करताना महिनोनमहिने बोलण 'हवापाण्या' पर्यंतच रहात. कधी बरोबरच्या सहकार्‍याच पूर्ण नावही आपल्याला माहीत नसतं रादर माहीत करुन घ्यायची गरजच वाटत नाही. पण कधी कधी मात्र मैत्री व्हायला काही कारणही लागत नाही. अचानक वळणावरच्या डवरलेल्या चाफ्याच्या झाडासारखी ती आपल्याला सामोरी येते, वळवाच्या पावसासारखं ती आपलं अंगण भिजवून टाकते. हा असा अचानक जाणवलेला मैत्रीचा सुगंध जास्त मनोहारी असतो. एखादीच भेट, एखादाच प्रसंग मग मैत्रीची खुण पटवायला पुरेसा होतो. 'माझीया जातीचा' भेटल्याची खुण पुरेशी वाटते मैत्रीची मोहोर मनावर उमटायला. निरपेक्ष मैत्री, निव्वळ स्नेह हे असेच खडकामागच्या झुळझुळ झर्‍यासारखे असतात. प्रसन्न, ताजे. कदाचित वाट चालून पुढे जाताना झरा अदृष्यही होऊ शकतो. किंवा मार्ग बदलून वाहू शकतो. दैनंदिन जिवन जगताना ही मैत्री मग आपले अस्तित्व दाखवेलच असेही नाही. पण काही हरकत नसते

http://www.musiconnet.com/

गालावर खळी........

2007-07-16T03:41:00.000-07:00

गालावर खळी......

गालावरी खळी डोळ्यात धुंदि
ओठावर खुले लाली गुलाबाची
कधी कुठे कसा तुला सांग भेटू
वाट पाहतो एका ईशा-याची
जाऊ नको दूर तू, अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे, तूझा रंग मला दे

कोणताहा मौसम मस्त रंगाचा
तुझ्यासवे माझ्या जिवनी आला
सुने सुने होते किती मन माझे
आज तेच वाटे धूंद मधुशाला
जगण्याची मज आता कळते मजा
नाहि मी कोणाचा आहे तुझा
सांगतो मी खरे खुरे तुझ्यासाठी जीव झुरे मन माझे थरारे
कधी तूझ्या पुढे-पुढे कधी तुझ्या मागे-मागे करतो मी ईशारे
ए जाऊ नको दूर तू
जाऊ नको दूर तू, अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे, तूझा रंग मला दे

तुझ्या पापण्यांच्य़ा सावलीखाली
मला जिंदगीही घेऊनी आली
तुझ्या चाहुलीची धुन आनंदि
अंतरास माझ्या छेडूनी गेली
जगण्याची मज आता येई मजा
तू माझे जिवन तू माझी दिशा
आता तरी माझ्यावरी कर तुझी जादूगीरी हुर-हुर का जिवाला
बोल आता तरी काहि तरी भेट आता कुठे तरी कसला हा अबोला
ए जाऊ नको दूर तू
जाऊ नको दूर तू, अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे, तूझा रंग मला दे

कवीता म्हणजे ......

2006-12-11T02:02:00.000-08:00

कवीता म्हणजे ......
मनावरउमटलेले भावनांचे सुरेख प्रतिबिंब
अवचीत मिळणारा एखादा भावक्षण
स्वतःला हरवण्याचा नाजुक क्षण
भावनांच्या हिंदोळ्यांवर खेळणारे मन

जे कवीता करतात
ते आपल्या भावना त्यातुन व्यक्त करतात
कधी दुःख, कधी सुखः व्यक्त करतात
मनातले भाव ते त्या द्वारे व्यक्त करतात

कवीता असतात,नाजुक फुलासारख्या ,
फुलल्या की आनंद देणारया
सुंदर दवबिंदुंसारख्या
मनाला सहजच भावणारया ,

कवीता विचार करायला लावतात
काही थोडेफार रडायलाही लावतात
काही मने जूळवतात
काही नाती बनवतात
काही भावना व्यक्त करतात
काही रोष व्यक्त करतात
समाजातील वाईट गोष्ठींवर काही वेळा प्रहारही करतात

कवीता शब्दांपासुन सुरु होतात
व शब्दांवरतीच संपतात
पण
संपता संपता ते
आयुष्याला एक ध्येय देऊन जातात
भावनांचे रंग मनावर असे चढतात की
ते संपुर्ण आयुष्यच बदलून जातात

म्हणुनच ते रंग मला कवीतेचे नव्हे तर भावनांचेच वाटतात........................

www.captainbollywood.com